Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu - Centralny System UwierzytelnianiaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Komunikacja z uwzględnieniem AAC - spec. logopedyczna

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: 03-KZU-21PDM Kod Erasmus / ISCED: 09.3 / (brak danych)
Nazwa przedmiotu: Komunikacja z uwzględnieniem AAC - spec. logopedyczna
Jednostka: Instytut Filologii Polskiej
Grupy: Przedmioty dla specjalizacji logopedycznej dla DU-FilPol
Punkty ECTS i inne: 0 LUB 2.00 (w zależności od programu)
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: język polski
Rodzaj przedmiotu:

obowiązkowe

Kierunek studiów:

Filologia polska, specjalność logopedyczna

Poziom przedmiotu:

II stopień

Cele kształcenia:

Cel (cele) modułu kształcenia:

• zapoznanie słuchaczy z istotą komunikacji alternatywnej, jej zastosowaniem i rolą w procesie komunikacji osób z dysfunkcjami mowy i języka;

• zaznajomienie słuchaczy z różnorodnymi, współcześnie wykorzystywanymi systemami komunikowania alternatywnego i wspomagającego;

• zapoznanie studentów z narzędziami wykorzystywanymi w diagnozie umiejętności komunikacyjnych przyszłego użytkownika AAC;

• wskazanie strategii i technik wykorzystywanych w poszczególnych etapach wprowadzania AAC;

• zapoznanie słuchaczy z Modelem Uczestnictwa, wykorzystywanym w edukacji osób z trudnościami w komunikowaniu się;

• wykształcenie umiejętności krytycznej oceny materiałów wykorzystywanych w metodach wspomagających komunikację.


Rok studiów (jeśli obowiązuje):

V rok

Wymagania wstępne w zakresie wiedzy, umiejętności oraz kompetencji:

Wymagania wstępne w zakresie wiedzy, umiejętności oraz kompetencji społecznych:

• wiedza z zakresu zajęć na I stopniu specjalności: etapy rozwoju mowy dziecka, wiedza z zakresu diagnozy i terapii SLI oraz ASD.


Informacja o tym, gdzie można zapoznać się z materiałami do zajęć:

Platforma Moodle - Kursy WFPiK:


http://maius89.maius.amu.edu.pl/~moodleifp/course/index.php?categoryid=10

Metody prowadzenia zajęć umożliwiające osiągnięcie założonych EK:

Wykład i ćwiczenia

Nakład pracy studenta (punkty ECTS):

Nazwa modułu (przedmiotu): Komunikacja z uwzględnieniem AAC

Godziny zajęć (wg planu studiów) z nauczycielem 30

Godziny konsultacji 5

Czytanie wskazanej literatury 10

Praca na zaliczenie – przygotowanie projektu 15

SUMA GODZIN 60

SUMARYCZNA LICZBA PUNKTÓW ECTS DLA MODUŁU (PRZEDMIOTU) 2


Pełny opis:

1. Istota komunikacji alternatywnej i wspomagającej, jej cele

i zastosowanie.

2. Sposoby właściwego doboru metody dla osób z określonymi typami zaburzeń w komunikowaniu.

3. Wybrane systemy alternatywnych i wspomagających metod komunikowania – charakterystyka ogólna.

4. Systemy znaków manulanych – język migowy, Makaton, Koghamo, fonogesty.

5. Systemy znaków graficznych – piktogramy (PIC), Bliss, Rebus, Makaton, Pictogram Communication Symbols (PCS).

6. Systemy znaków przestrzenno-dotykowych – klocki słowne Premacka, alfabet Lorma.

7. Diagnoza umiejętności bazowych i gotowości do komunikacji społecznej.

8. Strategie komunikacji stosowane w AAC i strategie wprowadzania znaków.

9. Zasady doboru i organizacji słownictwa dla różnych grup użytkowników AAC.

10. Tworzenie indywidualnych pomocy do komunikacji.

11. Model Uczestnictwa jako podstawowa strategia komunikacyjna.

Literatura:

• J. Błeszyński (red.), 2006, Alternatywne i wspomagające metody komunikowania się. Praca zbiorowa, Kraków: Impuls.

• A. Bondy, L. Frost (red.), 2015, The Picture Exchange Communication System. Podręcznik, tłum. M. Kaźmierczak, Poznań.

• V. Cardinaux, H. Cardinaux, A. Löwe, 1993, Przygarnij mnie. Wychowanie dzieci głuchoniewidomych, Warszawa: PWN.

• M. Grycman, A. Smyczek (red.), 2004, „Wiem, czego chcę!” Z praktyki polskich użytkowników i terapeutów AAC, Kraków: Stowarzyszenie „Mówić bez Słów”.

• M. Grycman, 2009, Sprawdź, jak się porozumiewam. Ocena efektywności porozumiewania się dzieci niemówiących wraz z propozycjami strategii terapeutycznych, Kwidzyn: RCRP.

• B.B. Kaczmarek, 2007, Choroby uwarunkowane genetycznie a wspomagające i alternatywne sposoby porozumiewania się, w: Cytowska B., Winczura B. (red.), Dziecko chore. Zagadnienia biopsychiczne i pedagogiczne, Kraków: Impuls.

• B.B. Kaczmarek, 2009, „Nie jak, ale dlaczego?” O własnym języku dzieci z autyzmem, w: Winczura B. (red.) Autyzm – na granicy zrozumienia, Kraków: Impuls.

• B.B. Kaczmarek (red.), 2010, Trudna dorosłość osób z zespołem Downa – jak możemy wspomóc?, Kraków: Impuls.

• B.B. Kaczmarek, A. Wojciechowska (red), 2015, Autyzm i AAC. Alternatywne i wspomagające sposoby porozumiewania się w edukacji osób z autyzmem, Kraków: Impuls.

• B.B. Kaczmarek (red.), 2014, Makaton w rozwoju osób ze złożonymi potrzebami komunikacyjnymi, Kraków: Impuls.

• B.B. Kaczmarek, M. Grycman 2017, Podręczny słownik terminów AAC, Kraków: Impuls.

• M. Książek, 2003, Dziecko głuchonieme od urodzenia. Rozwijanie umiejętności komunikowania się. Wykorzystanie metod komunikacji wspomagającej i alternatywnej, Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym.

• A. Lechowicz, 1993, O metodzie komunikacji symbolami Blissa, „Wspólna Troska” (kwartalnik), nr 2-3, 6-7.

• A. Lechowicz, 2005, Komputerowe wspomaganie procesu komunikacji niewerbalnej dzieci z wieloraką niepełnosprawnością, Warszwa: WSiP.

• W. Loebl, 1996, Uwagi o możliwościach poszerzania komunikacji interpersonalnej osób z ograniczonym systemem porozumiewania się, w: Loebl W. (red.) Dylematy pedagogiczne w rewalidacji osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego.

• M. Loska, 1998, Niewerbalne metody porozumiewania się, w: Mazanek E. (red.) Dziecko niepełnosprawne ruchowo. Wychowanie i nauczanie, Warszawa: WSiP.

• K. Markiewicz, 2004, Możliwości komunikacyjne dzieci autystycznych, Lublin: Wydawnictwo UMCS.

• H. Mierzejewska, M. Przybysz-Piwkowa (red.), 1997, Mózgowe porażenie dziecięce. Problemy mowy. Materiały z konferencji zorganizowanej przez Pomagisterskie Studium Logopedyczne UW, Warszawa: Wyd. DIG.

• H. Mierzejewska, M. Przybysz-Piwkowa (red.), 1997, Rozwój poznawczy i rozwój językowy dzieci z trudnościami w komunikacji werbalnej. Diagnozowanie i postępowanie usprawniające. Materiały z konferencji zorganizowanej przez Pomagisterskie Studium Logopedyczne UW, Warszawa: Wyd. DIG.

• M. Łęcka-Orkan, 1999, Wczesne wspomaganie rozwoju komunikacji u dzieci niewidomych i słabowidzących ze złożoną niepełnosprawnością – model programu edukacyjnego, „Rewalidacja” 2(6)/99.

• A. Pilch, E. Przebinda (red.), 2005, Gestem – Obrazem – Słowem. Materiały z III krajowej konferencji „Wspomagające sposoby porozumiewania się”, Kraków: Stowarzyszenie „Mówić bez Słów”.

• M. Piszczek (red.), 1997, Metody komunikacji alternatywnej w pracy z osobami niepełnosprawnymi, Warszawa: CMPPP MEN.

• M. Przybysz-Piwkowa (red.), 2002, Metody wspomagające rozwój mowy w różnych jego opóźnieniach. Materiały z konferencji zorganizowanej przez Pomagisterskie Studium Logopedyczne UW, Warszawa: Wyd. DIG.

• A. Smyczek, 2006, Wspomaganie rozwoju komunikacji i języka dzieci niepełnosprawnych od 1. do 6. roku życia, w: Król M., Taczała J., Kryszczyńska J. (red.) Co? Jak? Kiedy? I dlaczego? Możliwości diagnostyki i terapii dzieci z wczesnym uszkodzeniem mózgu w wieku do 6. roku życia i wsparcia ich rodzin. Materiały konferencyjne. Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym „Krok za krokiem”, Zamość.

• A. Smyczek, J. Szwiec, Poszukiwanie sposobów porozumiewania się, w: Orkisz M., Piszczek M., Smyczek A., Szwiec J., 2000, Edukacja osób z głębokim upośledzeniem umysłowym. Przewodnik dla nauczycieli, Warszawa: CMPPP MEN.

• A. Smyczek, J. Szwiec, Metodyka nauczania alternatywnych i wspomagających sposobów porozumiewania się i techniki posługiwania się symbolami, w: Piszczek M. (red.), 2001, Przewodnik dla nauczycieli uczniów upośledzonych umysłowo w stopniu znacznym i umiarkowanym. Część I, Warszawa: CMPPP MEN.

• S. von Tetzchner, H. Martinsen, 2002, Wprowadzenie do wspomagających i alternatywnych sposobów porozumiewania się, Warszawa: Stowarzyszenie „Mówić bez Słów”.

• A. Warrick, 1999, Porozumiewanie się bez słów, Warszawa: Stowarzyszenie „Mówić bez Słów”.

• M. Zaorska, 2008, Komunikacja alternatywna osób głuchoniewidomych, Toruń: Wydawnictwo Edukacyjne AKAPIT.

• K. Ziątek, J. Jaszczuk, 2004, Dziecko niepełnosprawne ruchowo na drodze do niezależności, Warszawa: Stowarzyszenie „Spokojne Jutro”.

Efekty uczenia się:

Po zakończeniu modułu (przedmiotu) i potwierdzeniu osiągnięcia efektów kształcenia słuchacz potrafi:

1) scharakteryzować specyfikę alternatywnych i wspomagających metod komunikowania

2) zrozumieć cele komunikacji alternatywnej i wspomagającej

3) dokonać oceny umiejętności komunikacyjnych kandydata na użytkownika AAC

4) wykorzystać różnorodne systemy alternatywnych i wspomagających metod komunikowania z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta

5) znaleźć i krytycznie ocenić dostępne materiały wykorzystywane w metodach wspomagających komunikację

6) zaprojektować indywidualną pomoc/pomoce do komunikacji dla określonego pacjenta, z uwzględnieniem jego specjalnych potrzeb komunikacyjnych

Metody i kryteria oceniania:

Kryteria oceniania

• obecność i aktywność w trakcie zajęć (udział w dyskusji i w pracy zespołowej);

• poziom merytoryczny i praktyczny pracy zaliczeniowej.

Skala ocen:

5,0 – słuchacz potrafi bardzo dobrze wykorzystać wiedzę z zakresu zajęć, sprawnie wyszukuje niezbędne materiały wykorzystywane w AAC, umie dokonać ich selekcji ze względu na potrzeby pacjentów potrafi ocenić umiejętności komunikacyjne kandydata na użytkownika AAC oraz zaprojektować pomoc do komunikacji

z uwzględnieniem określonych strategii komunikacji wykorzystywanych w AAC;

4,5 – jak wyżej, z nieznacznymi niedociągnięciami, zwłaszcza w zakresie doboru materiałów bądź praktycznych umiejętności ich zastosowania;

4,0 – możliwy szerszy zakres niedociągnięć, słabsza umiejętność doboru materiałów wykorzystywanych

w komunikacji alternatywnej, niższa zdolność ich praktycznego zastosowania;

3,5 – zadowalająca znajomość systemów alternatywnego komunikowania oraz ich selekcji, zadowalająca zdolność poprawnego ich wykorzystania w zaplanowanym programie terapii;

3,0 – podstawowa (z licznymi niedociągnięciami) znajomość systemów alternatywnego komunikowania oraz ich selekcji, poprawna zdolność właściwego ich wykorzystania w zaplanowanym programie terapii;

2,0 – niezadowalająca znajomość systemów komunikowania alternatywnego i ich selekcji oraz praktycznego zastosowania.

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2017/2018" (zakończony)

Okres: 2017-10-01 - 2018-02-21
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Warsztat, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Krzysztof Skibski
Prowadzący grup: Jolanta Sławek
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Zaliczenie z notą
Warsztat - Zaliczenie z notą

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2018/2019" (zakończony)

Okres: 2018-10-01 - 2019-02-21
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Warsztat, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Ewa Kaptur, Małgorzata Rutkiewicz-Hanczewska, Krzysztof Skibski, Jolanta Sławek
Prowadzący grup: Jolanta Sławek
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Zaliczenie z notą
Warsztat - Zaliczenie z notą
Rodzaj przedmiotu:

obowiązkowe

Zajęcia w cyklu "Semestr zimowy 2019/2020" (zakończony)

Okres: 2019-10-01 - 2020-02-23
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Warsztat, 30 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: (brak danych)
Prowadzący grup: Jolanta Sławek
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Zaliczenie z notą
Warsztat - Zaliczenie z notą
Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.