Elementy diagnozy logopedycznej - spec. logopedyczna

obowiązkowe

filologia polska

I stopień

Cele modułu kształcenia:

- zaznajomienie słuchaczy z problematyką integralnego elementu terapii logopedycznej, jakim jest diagnoza zróżnicowanych zaburzeń mowy,

- zapoznanie studentów z zasadami i metodami postępowania logopedycznego, mającego na celu rozpoznanie badanego zjawiska, występujących patomechanizmów, ustalenie ich przyczyn i przewidywanie dalszego rozwoju,

- wskazanie optymalnego programu pracy terapeutycznej oraz postępowania terapeutycznego w wyniku zastosowania określonych technik badawczych: deskrypcji i interpretacji.

II rok

Wykład.

1

Zajęcia przybliżające problematykę integralnego elementu terapii logopedycznej, wprowadzające do diagnozy zróżnicowanych zaburzeń mowy. W trakcie ćwiczeń student pozna zasady i metody postępowania logopedycznego mającego na celu rozpoznanie badanego zjawiska, występujących patomechanizmów, ustalenie ich przyczyn i przewidywanie dalszego rozwoju oraz wskazanie optymalnego programu pracy terapeutycznej. Student, korzystając z konkretnych technik badawczych (deskrypcji i interpretacji), będzie potrafił określić rodzaj deficytu językowego u pacjenta, sformułować hipotezę, a następnie ją zweryfikować.

Treści programowe dla przedmiotu:

- badanie sprawności interakcyjnych (motoryka, wymowa, język, struktury pojęciowe, realizacja dialogu, realizacja wypowiedzi narracyjnych),

- analiza wyników badań specjalistycznych,

- wywiad rodzinny,

- diagnoza różnicowa,

- rozpoznanie przypadku,

- zaprogramowanie odpowiedniej terapii konkretnych zaburzeń mowy i języka.

Zalecana literatura:

Diagnoza logopedyczna. Podręcznik akademicki, red. E. Czaplewska, S. Milewski, Sopot 2012.

Diagnoza i terapia zaburzeń mowy, red. T. Gałkowski, Z. Tarkowski, T. Zaleski, Warszawa 1993.

S. Grabias, Postępowanie logopedyczne. Diagnoza, programowanie terapii, terapia, „Logopedia” 2008, nr 37, s. 13-27.

G. Jastrzębowska, Podstawy teorii i diagnozy logopedycznej, Opole 1998.

B. Niemierko, Diagnostyka edukacyjna. Podręcznik akademicki, Warszawa 2009.

W.J. Paluchowski, Diagnoza psychologiczna. Proces – narzędzia – standardy, Warszawa 2007.

Po zakończeniu przedmiotu (modułu) i potwierdzeniu osiągnięcia efektów uczenia się student/ka potrafi:

- właściwie stosować podstawową terminologię z zakresu diagnostyki logopedycznej oraz zaburzeń mowy i języka,

- wskazać oraz zastosować zasady i metody postępowania logopedycznego, mające na celu rozpoznanie danego zjawiska,

- wskazać oraz wyjaśnić patomechanizmy określonych zaburzeń mowy i języka,

- czytać ze zrozumieniem opracowania teoretyczne i podręcznikowe z zakresu diagnostyki logopedycznej, krytycznie oceniać ich przydatność w programowaniu indywidualnej terapii, a także prawidłowo posługiwać się podstawowymi pojęciami i terminami z tego obszaru wiedzy,

- ustalić optymalny program terapii konkretnych deficytów językowych.

Skala ocen:

bardzo dobry (bdb; 5,0): bardzo dobra sprawność analizy określonego zaburzenia, polegająca na umiejętnym formułowaniu i interpretacji problemów z wykorzystaniem konkretnej terminologii naukowej oraz z zastosowaniem właściwej metody postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

dobry plus (+db; 4,5): jak wyżej, z nieznacznymi niedociągnięciami, zwłaszcza w zakresie samodzielnego formułowania i interpretacji problemów związanych z danym zaburzeniem oraz z zastosowaniem właściwej metody postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

dobry (db; 4,0): dobra, wykazująca jednak szerszy niż wyżej zakres niedociągnięć, sprawność w zakresie analizy, samodzielnego formułowania i interpretacji problemów związanych z danym zaburzeniem oraz z zastosowaniem właściwej metody postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

dostateczny plus (+dst; 3,5): zadowalająca, wyróżniająca się stosunkowo dużym stopniem niesamodzielności sprawność w zakresie analizy, samodzielnego formułowania i interpretacji problemów związanych z danym zaburzeniem oraz z zastosowaniem właściwej metody postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

dostateczny (dst; 3,0): zadowalająca, wyróżniająca się jednak bardzo dużym stopniem niesamodzielności sprawność w zakresie analizy, samodzielnego formułowania i interpretacji problemów związanych z danym zaburzeniem oraz z zastosowaniem właściwej metody postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

niedostateczny (ndst; 2,0): niezadowalająca sprawność analizy, samodzielnego formułowania i interpretacji problemów związanych z danym zaburzeniem oraz z zastosowaniem właściwej metody postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

Kryteria oceniania

- wartość merytoryczna wiedzy z zakresy diagnostyki i metodyki zaburzeń komunikacji,

- aktywność w trakcie zajęć,

- obecność na zajęciach,

- wartość merytoryczna projektu.

Tak - 80 godz.